JILY 的个人资料Oho_Jilly照片日志列表更多 ![]() | 帮助 |
|
11月16日 ความสุขเล็กๆที่ต้องย้อนดูผมเข้าใจความสุขจากสิ่งเล็กๆ ก็วันนี้ครับ คือผมนั่งแท๊กซี่กับเพื่อน
กลับจากร้านอาหาร แถวสุทธิสาร-วิภาวดีเพื่อไปรอเพื่อนมารับ
ไปเที่ยวต่อ และผมก็อยากเจอไม่ได้เพื่อนคนนี้ ไม่ได้เจอนานแล้ว
พอขึ้นไปก็ถามพี่เขาไปถูกไหม หอผม ส่วนใหญ่แท๊กซี่แถวนั้นรู้จัก
เขาก็บอกผมว่าไม่รู้จักครับผมก็บอกไม่เป็นไรครับ เพื่อนผมก็ถาม
ว่าพี่รู้จักที่เที่ยวไหนน่าสนใจ ฆ่าเวลารอเพื่อนอีกคนมาแท๊กซี่ก็บอก
ไม่รู้จักครับ ผมก็บอกไม่เป็นไร ก็ถามเขาว่าเพิ่งขับเหรอ
เขาก็บอกขับมานานแล้ว แล้วเขาก็เล่าต่อให้เราฟังว่า ปกติขับ
ช่วงกะกลางวันตลอด เพิ่งมาขับช่วงกลางคืนเขาก็บอกปกติสามทุ่ม
ก็เข้าบ้านแล้ว ตื่นเช้าๆมาขับตอนเช้ามืดอีกที
ผมก็แปลกใจจึงถามว่าแล้วทำไมวันนี้ถึงเริ่มมาขับกลางคืนล่ะครับ
เขาก้มหน้าตอบผม น้ำเสียงอายๆเขินๆว่า พรุ่งนี้ลูกชายเขาร้อง
อยากกิน KFC เขาเลยต้องมาหาเงิน ไม่งั้นลูกชายคงงอแงแน่ๆ
อึ้งเลยครับผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ ผมไม่เคยรู้สึกว่าของอย่าง
KFC จะมีค่ากับใครถึงเพียงนี้ผมนั่งคิดถึงตัวเองว่าปกติของ KFC
กับผมเดี๋ยวนี้หาง่ายในชีวิตมากไม่มีราคาอะไร เป็นตัวเลือกท้ายๆๆ
ถ้าไม่มีอะไรกิน ผมมักเลือกกินของดีๆๆ โดยไม่ได้สนใจเรื่องราคา
เท่าไหร่ในปัจจุบัน ผมคิดถึงเมื่อก่อนนี้ผมเองอยากกินอะไรนี่
ต้องรอสิ้นเดือนเพื่อเงินในครอบครัวจะได้มีเพียงพอเพื่อชำระกับ
ความต้องการได้เมื่อก่อนผมเรียนรู้ถึงความสุขจากการรอคอย
ความอดทน และการยับยั้งห้ามใจแต่ปัจจุบันมันหายไปไหนไม่รู้เลย
มีหลายอย่างรวมถึงเรื่องอื่นๆในชีวิต ผมไม่ได้มีสติยั้งคิด
ในการจะหาความสุข และไม่ค่อยอดทนอะไรเอาเสียเลย
เช่นผมนั่งแท๊กซี่บ่อยมากด้วยรอรถนานหน่อยก็ไม่ได้ ทั้งที่
เมื่อก่อนไปเที่ยวกลางคืนด้วยซ้ำก็ยังกลับรถเมล์ รอรถเมล์เป็น
ชั่วโมงก็ยังได้ แต่เดี๋ยวนี้สิบห้านาทีก็แท๊กซี่แล้วว ผมนี่ช่าง
ไม่มีความอดทน ความสุขของผมสมัยก่อนหายไปไหน
ตัวตนในอดีตหายไป ผมรู้สึกแย่กับตัวเองมาก
ผมอยากขอบคุณพี่คนขับแท๊กซี่ ที่ทำให้ผมได้ทบทวนตัวเอง
อีกครั้ง ให้มีสติ ใช้ความคิด อดทนรอกับบางสิ่ง
ยับยั้งชั่งใจเพื่อในสิ่งที่เป็นประโยชน์
และผมก็ยังอิจฉาเด็กคนนั้นจริงๆ ที่มีคุณพ่อที่น่ารักมากๆ ขนาดนี้ 9月7日 การกลับมาจาก...บางสิ่งไม่ได้เขียนแสนนาน อยากเขียนทีไรก็ไม่ได้เขียน ไม่มีเวลา(บริหารเวลาไม่ดีมากกว่า) แต่วันนี้แรงดีผลักตัวเองได้ เมื่อวานผมไปซ่อมคอมให้ที่บ้านญาติ ซึ่งก็เย็นมากล่ะ ซ่อมเสร็จก็ดึกล่ะ สามทุ่มได้ ก็เดินออกมาจนหน้าปากซอย แถวสะพานพระราม 7
พบว่าตัวเองเบื่อๆเหงาๆมากมาย ก็เลยลองโทรหาเพื่อนๆดู และได้พบอีกว่า ไม่มีใครออกมากับเราเลย ด้วยบางคนอยากนอน บางคนอยู่ไกล บางคนป่วย สรุปไม่มาหมดเลย ผมก็ตัดสินใจไปแล้วว่าต้องไปนั่งชิลด์ที่ใดสักที่หนึ่งให้ได้ ไม่มีใครไปก็ไม่เป็นไร ไปคนเดียวได้อยู่แล้นซ์
คิดไปคิดมาเลยตัดสินใจว่าจะไป ดูหนังก็ได้ เลยไปดูที่เมเจอร์ ปิ่นเกล้า ไปซื้อตั๋วเลย คิดว่าจะไม่เจอใคร ดันเจออีก เจอรุ่นพี่มากับแฟน(DEK PLUSอยากรู้โทรมาถาม) ซึ่งก็ทำให้เราอิจฉา แต่การมาคนเดียว โดยไม่ได้ต้องตามใจใครก็ดีน่ะ ช่างมันโสดอ่ะมีไรไหม หุหุ ไปดูหนังเรื่อง MADE of HONOR สังเกตเห็นว่าใครๆ ก็ดูกันเป็นคู่เรื่องนี้ อ้าวเซ็ง โสดเว้ย มีไรไหม เรื่องนี้ผมตัดสินใจว่าระหว่างบุญชู กับ เรื่องนี้ดูเรื่องไหนดี แต่ดันอยากดูเรื่องนี้มากกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้ชายคนหนึ่งแอบชอบเพื่อนสาวมาเป็น สิบปี แต่ไม่เคยบอก และไม่กล้าบอก รวมทั้งไม่รู้ใจตัวเอง จนวันหนึ่งเพิ่งรู้ว่า ขาดเขาไม่ได้ เลยทำทุกวิถีทางให้ได้เขากลับคืนมา เรื่องเป็นอย่างไรต้องไปดูเองครับ แต่ผมว่าผมไม่เสียดายเงินที่ดูเรื่องนี้
ทำให้ผมรู้ว่าการที่บางสิ่งอยู่ใกล้ๆ เรา เราไม่เคยสนใจ และปล่อยปะละเลย ไม่ใส่ใจจนวันนึงต้องเสียใจ เรื่องนี้มีคำพูดที่เราเคยได้ยินว่า ความรักคือการปล่อยให้ใครคนนึงไปมีความสุข ก็จริง แต่บางทีเป็นข้ออ้างของคนที่ไม่เคยพยายาม หรือกลัวที่จะบอกว่าเรารักใคร จนวันนึงรู้ตัวก็สาย และได้แต่เก็บไว้ในใจ และเสียใจตลอดเวลา(เหมือนเคยเป็นเลยว่ะ)
และอีกเรื่องที่ตอกย้ำได้มากเลยคือ ผมอยากมีแฟน ห้าห้า แม้บางทีเราต้องเสียเวลาเพื่อดูแลใครบ้าง แต่เราก็มีความสุขที่ได้ทำสิ่งนั้น มันมีแรงผลักให้เราทำในสิ่งที่ไม่กล้าจะทำให้ ก้าวไปข้างหน้าได้โดยมุ่งมั่น อยากมีบ้างเนอะ บ่นทำไมเนี่ย หาเซ่ะ
อยากเล่าๆ เคยคิดจะเขียนบทหนังเรื่องนึง เนื้อเรื่องคือผู้ชายโสดคนนึงที่เขียนDiary ถึงสิ่งที่เขาจะทำให้กับแฟนในแต่ละวัน เล่าเป็นเหตุการณ์แห่งความรัก ของเขากับหญิงสาวในฝันคนนึงในจินตนาการ ไม่มีตัวตนอยู่ ทุกสิ่งที่เขียนลงไปในแต่ละวันมาจากจินตนาการเขาทั้งสิ้น จนเกิดเหตุการณ์ๆนึง เมื่อเขาเขียนได้ครบปี เขาได้พบเหตุการณ์ในสิ่งที่เขาบันทึกลงไปทุกอย่าง ซึ่งทุกสิ่งเกิดเหมือนกับที่เขาเขียนลงไป แต่มันเพียงเกิดขึ้นกับชายอีกคนนึง ที่ไม่ใช่เขาและเขาก็พบว่า เขาอยากเป็นคนๆนั้นบ้าง และเขาหลงรักสาวคนนั้นที่รักกับชายอีกคนที่เหมือนกับที่เขาเขียนไว้ เขาพยายามจะ แข่งขันให้ได้ความรักมาที่ตัวเอง ซึ่งสุดท้ายเขาก็ได้รู้ว่าความรักต้องปล่อยไปให้ใครอีกคนมีความสุข ถ้าเขาไม่ได้รัก(ต้องจ้างดาราเกาหลีไหมเนี่ย) สุดท้ายผู้ชายเป็นลูคีเมียตาย ก่อนตายผู้หญิงจะให้ผู้ชายขี่หลัง (อันนี้ไม่ใช่ล่ะ ล้อเลียนเขา)
กลับมาพอดูหนังจบก็ยังอยากไปต่อเลยไปเดินเล่นแถวข้าวสารคนเดียว ก็ปล่อยอารมณ์ดีน่ะ ได้คิดได้เห็นอะไรแปลกๆบ้าง ชีวิตของคนอื่นทีแปลกๆไป แล้วกลับมาดูชีวิตของเราว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง ก็ช่วยทำให้เราได้เตือน และตอกย้ำตัวเองมากมาย แล้วก็เป็นอันต้องกลับบ้าน เพราะดึกอื่นมากมาย ผมว่าบางทีคนเราก็ต้องลองมอง หรือไปเจออะไรใหม่ๆให้กับชีวิตตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าไปหาแฟนใหม่น่ะ แต่เป็นการมองไปก่อนว่าเราเห็นอะไรจากสิ่งใหม่ ตัวเราธรรมชาติของเราเอง อยู่ที่ไหน เราต้องอยู่ให้ได้กับธรรมชาติของเรา ให้ทันธรรมชาติความเป็นตัวเราให้ทัน อย่าขึ้นกับธรรมชาติของคนอื่นมาก ซึ่งหมายความว่า ธรรมชาติของเราเองก็ต้องอยู่อย่างสมดุลกับธรรมชาติของคนอื่นด้วยน่ะครับ เวิ่นเว้ออีกล่ะ ทนๆอ่านกันแล้วกัน 12月25日 นี่มันอะไรผมเพิ่งกลับมาจากจังหวัดกาญจนบุรี ถามว่ามีความสุขไหมจากการไปเที่ยวครั้งนี้ มากๆครับ กลับไปชาร์จพลังด้วย
แต่หลังกลับมาผมเจออะไรบางอย่างทำให้ผม ไม่ชอบอย่างแรง ซึ่งหมายความว่า ผมจะไม่เล่าเรื่องสนุกวันนี้แน่ๆ
การที่คนเราจะอยู่ร่วมกัน ผมว่าตัวผมเองไม่ใช่เทพ มีเรื่องที่ทำแล้วต้องผิดพลาดแน่นอน และอาจต้องปรับปรุง
ในการอยู่ร่วมกัน ผมว่าเราควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน วิธีง่ายๆที่ทำได้คือการบอกว่าเราเห็นว่าเขาทำผิดอะไร
ควรปรับปรุงอะไร ซึ่งเป็นวิธีี่ง่ายที่สุดในการอยู่ร่วมกันอย่างวัฒนา ผมว่าเราเองก็คงไม่รู้ได้ตลอดหรอกครับ
ว่าเราทำผิดอะไร คนรอบข้างเราคงจะช่วยกันเองได้มาก หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ผมหวังว่าความจริงใจ
ที่เรามีให้กับทุกคนจะได้รับกลับมา ด้วยวิธีการง่ายที่เราพึงทำกันได้ คือตอบได้ง่ายๆสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน
ผมไม่ได้รับวิธีการปฏิบัติง่ายๆนี้แน่ แย่ครับแย่ ผมเลยแอบเบื่อแล้วมาเล่าให้กันฟังครับ 11月29日 อย่าหนีความรู้สึกไม่ได้มาเขียนตั้งนาน เขียนที่ก็เพราะไม่รู้จะพูดกับใคร แย่เนอะ ช่วงนี้พอรู้สึกอะไรก็เก็บไว้ ไม่ยอมพูดมันออกมา เก็บเข้าไป เก็บเข้าไป
ซึ่งมันแย่ตรงที่เรายิ่งเก็บเราก็กดดัน เบื่อหน่ายกับความรู้สึก หนีความรู้สึกทีเกิดขึ้น และหลงลืมกับความรู้สึกของคนอื่น
ถามว่าทำไมต้องเก็บ บางทีมันเป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไป เพราะการที่เรา Sensitive มากเกินไปก็ไม่ดี
ผมจะจริงใจกับความรู้สึก และจะไม่เก็บถ้าไม่จำเป็น เคร่งครัดหน่อย สู้ๆ
9月10日 เกิดมาเพิ่งเคยเจอ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เรานัดเลี้ยงกับเพื่อนสมัยอนุบาล ไม่ได้เจอกันมานานมาก บางคน 11 ปีแล้วที่ไม่เคยได้เห็นกัน
แต่ก็แอบมีหลายคนที่ไม่ได้มา อยากเจอตั้งหลายคน ไม่รุ้เป็นไงบ้าง ประธานรุ่นบอกเซ็งไม่ประสบความสำเร็จคนมาน้อยไม่ถึงครึ่ง
แต่เราก็ว่าที่มาก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีน่ะ นัดกัน 6โมงเย็นเพราะกลัวพวกผู้หญิงจะกลับบ้านลำบาก แต่พระเจ้าผู้ชายมากันเกือบครบ
แต่ผุ้หญิงครับมากัน ทุ่มครึ่ง ต่อไปจะนัดดึกล่ะ ผุ้หญิงสมัยนี้
วันนี้เราแอบดีใจมากเราจะได้เจอคนแรกที่เราแอบชอบด้วย วันนี้เธอมากับแฟนด้วย 555 เราก็กะแล้วคนน่ารักอย่างเขา
ไม่น่าจะพลาดที่จะมีแฟน เราเห็นเขาแล้วก็แอบเขินนิดหน่อย ไม่เคยคุยกันเลย เขาก็ชวนคุยด้วย เลยตอบแบบอ้ำๆอึ้งนิดนึง
เขาสวยกว่าแต่ก่อนอีกเพื่อนๆบอกมี 10คะแนนความสวยให้ 8.5เลยทีเดียว เราให้ 9 เลย
นั่งกินข้าวไปคุยกันไป กินเหล้าด้วย กินจนเหล้าหมดก็เวลาล่วงไปถึง 5ทุ่ม มีเพื่อนบอกให้ไปเที่ยวต่อร้านรุ่นพี่มัน
บอกเป็นร้านHipHop อยุ่แถวจรัญ ชื่อร้าน ปาปา เพื่อนบอกรุ่นพี่บอกว่าสาวสวยมากๆๆที่นั่น พวกผู้ชายที่นั่งฟังอยู่ไม่ลังเล
เรียก Taxiกันไปที่ร้านเป้าหมายทีเดียว ไปถึงหน้าร้านหรูดูดีมาก เข้าไปเห็นสาวสวยจริงๆว่ะ ได้ยินเสียงเพลงแว่วๆว่า
"ริมฝั่งน้ำพร่ำเพ้อละเมอครวญ ชวนชื่นชวน..." หันหน้ามาพร้อมกันแล้วพูดว่า ผับลีลาศ พระเจ้า เดินขำออกจากร้านแทบไม่ทัน
คนในร้านก็มองโดยเฉพาะเราสังเกตุก่อนออกจากร้าน มีแต่ลุงๆที่มาเที่ยวกัน แต่เขาเต้นลีลาศกันจริงๆจัง และท่าทางสนุกมากๆ
แปลกดีแฮะ เกิดมาเพิ่งเคยเจอ 555 ไว้ใครอยากไปบอกจะพาไป 7月13日 ที่บ้าน...ความคิด...ข้างนอก...ตอกย้ำวันนี้เราตื่นเช้าเหมือนกัน หลายวันแล้วที่ไม่ได้มาเขียนเลย งานเยอะแล้วก็ไปต่างจังหวัดบ่อยด้วย
เช้านี้หลังจากตื่นแล้วจะมาทำภารกิจส่วนตัว ขณะอยุ่ในห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ เราเตรียมที่จะแปรงฟัน
เราใช้ขันตักน้ำขึ้นมาวางไว้สำหรับบ้วนปากเรากำลังยกขันขึ้นมาบ้วนปาก แล้วเราพบว่า ในขันมีเศษหินหรือ
กรวดอะไรสักอย่าง(บ้านเราน้ำสะอาด) ขณะนั้นเราเทน้ำทิ้งทั้งขันเลย เพื่อกำจัดสิ่งที่ไม่ต้องการเล็กๆอันนึง
เท่านั้น เรากลับมานั่งคิดว่าจริงๆแล้วเรา น่าจะเทน้ำที่ดีลงอ่างก่อนให้เหลือน้ำที่ดีให้น้อยที่สุด แล้วค่อย
เททิ้งที่ท่อ
เรื่องนี้ทำให้เราคิดได้ว่าบางที่ คนเราเมื่อคิดว่าอะไรไม่ดีเรา ก็พยายามกำจัดเสีย โดยที่ไม่คิดว่าจะมีอะไรเสียบ้าง
โดยเฉพาะ เรื่องผลประโยชน์ของตนอ่ะ ถ้าเราอยากได้อะไรดีๆ แม้ว่าจะต้องเหยียบย่ำคนดี ก็จะทำ โดยไม่ยั้งคิด
โลกมนุษย์เราน่ากลัว จิตใจเราเองยิ่งน่ากลัว จริงๆ และอีกเรื่องที่คิดได้ สิ่งดีที่ซ่อนอยู่ ทำให้เราคิดว่ามันไม่ดี
ไปเสียหมด เราเชื่อสิ่งที่ตาเรามองเห็นแล้วตัดสินสรุปความดีหรือไม่ดี ด้วยควมคิดชั่ววูปมาก แล้วเราก็ต้อง
มานั่งเสียใจเมื่อเห็นผลลัพธ์ของการแยกแยะไม่ได้ บวกกับอามรณ์ในการตัดสิน
เดี๋ยวจะหดหู่สู้ชีวิตต่อไม่ได้ วันนี้เราไปงานรับปริญญาที่จุฬา เราได้รู้จักพี่คนนึงจากการแนะนำของเพื่อนเรา
พี่อัธยาศัยดีมาก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ พี่เขาถามผมว่าผมทำอะไร ผมบอกว่าผมเป็นอาชีพรับจ้างครับ
(ไม่ได้บอกว่าเป็นNGO เพราะในบัตรประชาชนไทยลงอาชีพ NGO ว่าอาชีพรับจ้าง)พี่ก็ถามต่ออีกอะไร แบบไหน
ตอบไปว่า อ๋อ Freelance ครับรับจ้างไปเรื่อยครับสุดท้ายทนสายต่อใครรู้ไม่ได้ เลยบอกไปว่าเป็น NGO
พี่ก็ถามทำเกี่ยวกับอะไร ก็บอกพี่เขาไปว่ามีหลายแบบ ส่วนตัวเน้นงานพัฒนาเยาวชน ในมหาลัยผ่านการทำกิจกรรม
นอกนั้นก็ทำงานอาสาสมัครบ้าง พี่เขาสนใจมากอยากสอนภาษาอังกฤษให้เด็กรวมทั้งงานอาสาอื่นพี่เขาก็ทำงาน
สอนพิเศษภาษาอยู่เขาจบโท Marketing จากSydney ด้วย ซึ่งไม่เกี่ยวกับอาชีพที่ทำอยู่เลย แล้วก็พูดพร้อม
กับพี่เขาว่าเรียนทำไมว่ะเนี่ย ทำให้เชื่อว่าคนที่อยากทำงานด้านนี้มีเยอะเหมือนกันน่ะ และคนที่เรียนไปเอาวุฒิ
เฉยๆแล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อในชีวิตนี้ช่างเยอะนัก เรายิ่งมั่นใจว่าจะทำงานด้านนี้ให้ติดตลาดให้ได้ โฮะๆ
ให้คนมีงานที่เป็นที่พึ่งทางความฝันให้ได้
เรื่องสุดท้ายที่อยากเล่า คือกำลังนั่งบนรถเมล์อยู่ก็มีน้องผู้หญิงเด็กมหาลัยขึ้นมา แล้วก็มานั่งเบาะด้านหน้าขวามือเรา
ชีเปรี้ยวมากครับ ผมแบบทั้งดัด ทำสี ตัดแบบเกาหลี โหและขาวด้วย555 ขณะนั้นเองเราเหลียวมองทางด้านซ้ายมือ
มีอาอึมท่านนึงกำลังมองเด็กสาวนั้นด้วยความตะลึงอย่างแรง แล้วเขามองลูกสาวเขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าเป็นเด็กม.ปลาย
ด้วยสายตาที่กระผมเห็นแล้วเดาว่า ห่วงลูกจะเป็นแบบนั้น และคิดอะไรไปต่างๆนาๆ คนอ่านแล้วก็เอาไปคิดเองน่ะ
ส่วนผมเนี่ยคิดว่า วัฒนธรรมเนี่ยต้องมากพร้อมกับความเข้าใจ ให้คนยุคเก่าเข้าใจสาเหตุที่ทำ และคนที่ทำก็เข้าใจตัวเองว่า
ทำแล้วอะไร หรือทำไปทำไมนั่นเอง แค่นั้นแล้วเลือกที่จะรับในแบบมุมของตัวเอง อย่างมีเหตุผลน่าจะดี55 อย่างผมไม่ตามกระแส
เพราะรู้สึกนิสัยไม่ชอบคิดเหมือนใครเท่าไหร่ และเอาความสบายเป็นที่ตั้ง เลยแต่งได้แค่พื้นๆเท่านั้น
วันนี้ก็ปรัชญาไปมากแล้ว อ่านแล้วอย่าไปเครียดมาก แต่คิดให้มากก็พอครับ
ปล.เหนื่อยงานเยอะด้วย ขี้เกียจจริงๆ 6月29日 การสูญเสีย...ที่ไม่เศร้าใจกลับมาพร้อมกับความสูญเสียอีกแล้ว แต่ไม่ได้เสียใจเท่าไหร่ ญาติผู้ใหญ่ คือก๋ง หรือปู่ เราเสียชีวิตแล้ว ก็ไปร่วมงานที่สุพรรณบุรีมาเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา
ก็แปลกน่ะครั้งนี้เราไม่ร้องไห้เลย ปกติบอกว่าไม่เสียใจตอนที่เข้าไปร่วมงานเมื่อไหร่ แต่ก็ร้องไห้จนได้ในที่สุด แต่ครั้งนี้ไม่เลย ไม่ร้องสักนิด
ก็แปลกดีคุณภาพชีวิตเรา
เปลี่ยนเรื่องเหอะ ช่วงนี้ก็ไปค่ายวันศุกร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ไประยองด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าจะได้เห็นทะเล คลายเครียดบ้าง เครียดมานาน
แต่พระเจ้าครับ เราไปอยู่ค่ายของYMCA ที่บ้านฉาง ไปถึงครับเป็นป่าชัดๆ ไม่มีทะเลรอบๆเลยอ่ะ เจ๊อยากตายเลยทีเดียว 555 ไปครั้งนี้ก็ไป
เป็นวิทยากรอบรมเกี่ยวกับ Knowledge Management หรือ KM นั่นเองเป็นแค่เนื้อหาส่วนนึงเท่านั้นน่ะครับ เป็นค่ายอบรมNode เยาวชนพันทาง
ไปกับชลสองคน ไปเจอคนอีกเกือบ 30กว่าชีวิต สนุกมากๆ ครั้งนี้ไปได้สนุกและได้เห็นความสัมพันธ์ ผูกพันกันมากเลยครับ ได้เห็น ชล ร้องไห้ในค่าย
เนื่องจากที่นี่เป็นที่แรก และคนที่เข้าร่วมด้วยก็เป็นคนแรกๆของชล ที่ทำให้ชลเกิดแรงบันดาลใจในการทำงานภาคสังคม ดีๆ
วันนี้ไปก่อนดีกว่า ทำงานต่องานอีกเพียบรออยู่ 5月2日 ข้อคิด...นิดนึงสวัสดีครับ ห่างหายกันไปนาน เมื่อเช้ายังไม่สบายอยู่เลย แอบป่วยน่ะฮ่ะ อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ได้เจอเพื่อนเก่ากันแบบเบื่อหน้ากันไปเลย เพราะเพื่อนเก่าชวนออกไปกินข้าว + กินเหล้านอกบ้านแทบทุกวัน แต่ก็ไม่ได้กินอะไรหนักหนาสักเท่าไหร่ (แต่คิดว่ามันเลยทำให้อาการสะสมจนเราเป็นไข้เพราะร่างกายอ่อนเพลีย) ช่วงนี้ก็มีงานอะไรให้ทำกันบ้าง มีเพื่อนคุยจนเราไม่ได้ฟุ้งซ่านอะไรแล้ว ช่วงนี้ถ้าใครติดต่อไม่ได้อย่าแปลกใจ โดนตัดนั่นเอง หุหุ เนื่องจากเงินไม่ออก ออกก็กลางเดือนพฤษภาครับ มันก็ทำให้เรารู้จักค่าของเงินกับค่าของเวลาพร้อมๆกัน ช่วงนี้เงินน้อยเพราะไม่มีงานทำ แถมช่วงที่มีก็ไม่เก็บ เอาเข้าไป ส่วนเรื่องเวลาก็เราไม่ได้คุยหลังจากก่อนหน้าการโดนตัดโทรศัพท์ เราคุยแบบหูเราเป็นสมอลทอลก์เลยทีเดียว คุยซะจนไม่รู้จักเวลา ดีดี ถ้าไม่มีเหตุการณ์นี้ไม่รู้จะคิดได้ไหม
ช่วงวันที่ 26- 28 เมษายนไปค่ายของ YIY เป็นค่ายของตลาดประกอบฝันปี 3 ซึ่งเป็นค่ายสุดท้ายคือ ค่ายประเมินผล เราอยากไปมากๆคิดว่าคงไม่ได้ไป และไม่กล้าไปแล้วซะอีก แต่เราก็เข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เพราะเรากล้าเผชิญกับปัญหาที่เข้ามา ไปค่ายนี้เราไปช่วยทำสันทนาการ และก็เป็น GB สนุกดี ได้เห็นโครงการที่ตัวเองเคยเป็นที่ปรึกษา ได้สร้างคุณค่าตามที่หวังไว้ และเกิดประโยชน์มากมายกับหลายๆคน เราได้ความรู้จากการไปค่ายนี้ ทั้งเรื่องของการสรุปผลออกมา ของเรื่องความยั่งยืน การประเมินผล และที่สำคัญคือไปแล้วได้รู้จักน้องๆที่เก่งๆอีกมากมายหลายคนครับ
ไประยองคราวนี้ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนหรอก ทำกิจกรรมซะส่วนใหญ่ ได้เล่นที่ชายหาดบ้างนิดหน่อย หลังจากนั้นวันแรกก็เดินเล่นที่ชาดหาด เดินไป มองทะเล มองคลื่น มองท้องฟ้า มองใจ มองความรู้สึก มองเพื่อนๆ แต่การมองคลื่นนี่ ทำให้เราได้แง่คิดอย่างนึง เรื่องคลื่นกับปัญหา คลื่นมันมาเรียบๆ ถ้าเรายืนดีๆมีหลักเราก็ไม่โอนเอน แต่ถ้าเรายืนด้วยการที่เราไม่มีหลัก เราก็จะถูกกระหน่ำซัดได้ง่ายๆ คลื่นบ้างทีมาเรียบๆเหมือนไม่มีอะไรบอกถึงความรุนแรงของมัน แต่พอกระทบกับตัว ถึงรู้ว่ามันรุนแรง และมันก็มาเป็นระลอก ไม่มีหยุดเหมือนต้องการให้เรารู้ว่าเป็นปกติของมัน ให้มองมันเป็นองค์ประกอบนึงของทะเลชีวิต... ทะเลแต่ละทีก็มีความสวยงามไม่เหมือนกัน แต่ทุกทีก็มีคลื่นเหมือนกัน
แค่นี้ดีกว่า เดี๋ยวจะอ้วกปรัชญากันมากไป ช่วงนี้ใครอยากคุยเชิญที่เบอร์ 028976355 กด 0 ครับเข้าบ้าน กด 1 เข้าหัวจายยยย เอาเข้าปายยยยย ส่วนเรื่องวรรณกรรมที่หยุดเขียนช่วงนี้ไม่มีอารมณ์ครับ รออีกสักพัก อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพน่ะครับ 3月18日 เด็กน้อยไร้ฝัน (Dream Catcher)ในเช้าวันที่ใครๆก็กำลังตื่นขึ้นมาจากความฝัน แต่เด็กชายคนหนึ่งลืมตาขึ้น เนื่องจากแสงแดดที่ลอดผ่านรูผ้าม่านมุมบนที่ปิดไม่สนิทแยงตาเขา เด็กชายคนนี้ชื่อ พิษ ชื่อของเขามาจากที่พ่อของเขาตั้งชื่อให้เพื่อแสดงถึง แม่ที่ตายหลังจากคลอดลูกคนนี้ ทุกครั้งหลังจากเด็กชายพิษลืมตาตื่นขึ้นมา เขายังคงไม่ลุกขึ้นจากเตียงนอน เขาจะพยายามทบทวนความฝันของเขาก่อนทุกครั้ง โดยที่เขาไม่เคยจำได้ ซึ่งเขารับรู้ว่าเขาไม่เคยฝันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขามักจะถามใครๆถึงฝันว่าทำให้รู้สึกอย่างไร ในฝันมีอะไร เกี่ยวกับอะไร สนุกแค่ไหน เสมอๆกับทุกคน และหลังจากการทบทวนเขาจะถูกปลุกด้วยเสียงของป้าของเขาด้วยคำที่คุ้นเคย "พิษตื่นได้แล้ว นี่สายแล้วน่ะ" ซึ่งคำพูดที่ใช้ปลุกมักเหมือนเดิม และกิจวัตรของเด็กชายพิษก็เหมือนเดิมในทุกๆวัน ด้วยการถามคำถามกับป้าของเขาว่า กับน้ำเสียงที่ราบเรียบและเยียบเย็น"ป้าศรครับ เมื่อคืนป้าฝันถึงอะไรบ้างครับ มีอะไรสนุกๆบ้างไหมครับ เล่าให้ฟังหน่อยสิครับ" ป้ามักจะตอบว่า "ไม่มีอะไรหรอก อย่ารู้เลย ไม่ได้สนุกอะไรด้วย และความฝันมันก็แค่ความฝันน่ะ" แม้จะได้รับคำตอบอย่างนี้เสมอเด็กน้อยก็ยังคงเฝ้าถามกับป้าเสมอ เด็กชายพิษหันหลังกลับเดินเข้าห้องน้ำเข้าไปล้างหน้าแปรงฝันด้วยความว่างเปล่าในความคิด แม้ในใจจะใคร่อยากรู้เรื่องราวของความฝันจากใครๆก็ตาม
ติดตามตอนหน้าน่ะครับ พอดีมีธุระด่วนครับ 2月20日 ช่วงชีวิตตั้งแต่ 17 กุมภา มีอะไรหลายอย่างในชีวิต ที่ทำให้เราเปลี่ยนแปลงไปมากมายเลย เราเศร้าใจ และกลับดีใจมากมาย เข้าใจชีวิตมากขึ้น ความรักที่หายไปกลับมาแม้จะไม่มีคนให้รักอีกต่อไปแล้ว
ก่อนหน้าที่ความรักจะกลับมา เรานอนไม่หลับเลย หลายวันติดไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เราคิดอะไรในแง่ดีๆไม่ได้เลย คิดได้แต่เรื่องแย่ๆ ทำอะไรก็แย่ๆไปหมด
แต่เหตุการณ์ก็กลับกันวันนี้ ผมเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน แทบไม่เหลือความเศร้า หลังจากได้อ่านหนังสือธรรมะบ้าง เพื่อนสอนบ้าง น้องสอนบ้าง ครอบครัวเข้าใจแต่ไม่แสดงออก
ผมได้รู้ว่าผมมีเพื่อนมากมายจริงในครั้งนี้ เพื่อนเก่าโทรมาปลอบใจ เพื่อนชวนไปเที่ยว บางคนจะมาหาถึงบ้านทั้งที่บ้านมันอยู่ชานเมืองโคตรๆ บางคนไม่มีตังค์โทรมาก็ยังพยายามหยอดเหรียญคุย บางคนปลอบเราโดยไม่คุยไรเลยตั้งนานเพราะปลอบคนไม่เป็น อีกมากมายถึงจะนิดหน่อยก็เถอะ ขอบคุณจริงๆ ที่มีวันนี้
และผมมีความสุขมากผมรู้ว่าผมรักเขามากเท่าไหร่ ที่ผ่านมาผมมีความสุขแค่ไหน ผมมานั่งคิดดู ผมมีความสุขมากในช่วงแรกๆ เราทำทุกอย่างโดยไม่ผูกมัด ให้อิสระต่อกัน ถึงแม้ยังไม่มีฐานะอะไร ไปส่งเขาได้ทุกวันดึกๆดื่นๆ โทรหาส่ง msg ไปมาอย่างมีความสุข ถ่ายรูปเขาไว้มากมาย เป็นห่วงเป็นใยเขาเสมอ หลังจากนั้นเริ่มเหมือนคนรักกันมาขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆจนหลงลืม
การรักอย่างไม่ครอบครองไปจากหัว เริ่มหึงหวง เริ่มต้องการมากมาย อยากให้เขามาหา อยากให้เขาโทรหา ไม่ให้เขาไปไหน อยากรู้ว่าเขาโทรคุยกับใคร คอยเช็คคอยตาม คิดมากเรื่อง
เขาตลอด
วันนี้ผมกลับมาถามว่าผมรักเขาไหม ผมรักแต่ผมรักไม่เป็น และปล่อยให้อารมณ์มาบงการชีวิตมากเกินไป จนผมทำแต่เรื่องแย่ๆ วันนี้ผมนึกถึงวันคืนที่มีความสุขในช่วงแรกๆ ผมอยากรักเป็น
เพื่อที่จะได้มีความสุขอีกครั้ง และผมทำมันได้จริงๆ ดูน้ำเน่าแต่ผมมีความสุขจริงๆ ผมยังรักเขาทั้งๆที่เป็นเพื่อนกันไม่ได้อีก ทำทุกอย่างได้แค่คิดเท่านั้น แต่ผมมีความสุขจากการรักแบบไม่ครอบครอง
ความรักคือ ต้องรู้ตัวเองว่าเป็นคนแขนสั้น เราแขนไม่กว้างเท่าผืนฟ้าพอ เท่าที่เขาจะโบยบินออกไปได้ และตามไปฉุดรั้งยึดยื้อบงการชีวิตของใครคนนึงได้ จนทำให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัว
ซึ่งไม่ใช่ความรัก
7月17日 อยู่กับภาระสวัสดีผองเพื่อน หรือไม่ใช่เพื่อนก็ได้ สบายดีกันไหม เราย้ายงานแล้วน่ะไปทำงานวิศวะแล้วเด้อ ทำแผนกR&D อยู่แถวดอนเมือง งานก็ยังเริ่มๆอ่ะ อ่านหนังสืออย่างมากเลย ไปกลับบ้านด้วยเหนื่อยเหมือนกัน แต่ไม่ผอมครับ มันเป็นไขมันอิ่มตัวครับ ทำไงก็กลับมาอยู่ดี งานก็ดีได้ใช้ความรู้ด้านวัสดุที่จบมาเต็มๆเลย (วัสดุไม่ใช่พัสดุน่ะครับ) ใครคิดถึง ก็โทรมาได้น่ะครับ ยิงมาไม่เป็นไรโทรกลับไปแกตาย!!!! เพราะเงินเดือนระดับวิศวะบ้านนอกคงไม่สามารถโทรหาทุกคนได้ แต่เราคิดถึงทุกคนน่ะ ไปแล้วเดี๋ยวว่างๆมาใหม่ 1月30日 หนีตรุษจีนหวัดดีตรุษจีน ที่เขียนว่าหนีนี่ไม่ได้หนีการเอาหัวไปไหว้ตรุษจีนน่ะ แต่หนีการทำงานบ้างน่ะ ก็สบายดีน่ะเราช่วงนี้ตรุษจีนก็มาทำงานอ่ะพอดีงานมันชนเลยจต้องทำงานอ่ะม่าหม้า ว่าเลย แต่ก็สนุกดีได้เจอน้องๆใน YIM2 ใกล้วาเลนไทน์แล้วเพื่อนพี่น้องเตรียมความรักให้ใครหรือยัง อย่าลืมล่ะทำหัวใจไว้ให้พร้อมกันน่ะ เออตรุษจีนใครได้อั่งเปาเยอะมาแบ่งกันบ้างดิ กินแกลบแล้วเนี่ย อิอิ ใครหน้าตาดีๆก็แวะมาทักทายกันบ้างเน้อ คิดถึงทุกคนแหละ 12月13日 ขอบคุณที่รู้สึกดีใจว่ะ 5 55 555 ในที่สุดเราก็จบจนได้แล้วกับการเรียนที่ผ่านมานาน แต่ใจจริงก็อยากเรียนอีกน่ะมันสนุกดีอ่ะ มันช่างเป็นความสุขที่ไม่ได้คิดว่าจะมีเลย ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมดีใจกับเราด้วยน่ะ เราก็เพิ่งรู้ว่าใครที่ทุ่มเทกับความรู้สึกให้เราก็วันนั้นด้วย และก็รู้ในมุมกลับกันด้วย แต่ยังไงโดยรวมก็ดีแหละ ช่วงนี้หลังรับปริญญาแล้วไม่ค่อยสบายเลย รักษาตัวกันด้วยน่ะครับเพื่อนที่เข้ามาอ่านทั้งหลาย คิดถึงเพื่อน พี่ น้อง ทุกคนน่ะ 10月27日 แคล้วคลาดเพิ่งกลับมาจากปัตตานีเอง ตอนเช้าๆ แล้วฟังข่าวว่าช่วงที่เราเริ่มเดินทางนั้น เขามีการปล้นปืนเอง รอดไป55 เราไปทำสารคดีมาเป็นโครงการที่น้องๆโครงการ First Hand Out อ่ะ 3วันก่อนก็ไปร้อยเอ็ดมาทำสารคดีมาเหมือนกัน เดี๋ยวกลางเดือนอาจไปหาดใหญ่อีกสนุกเลยเรา งาน กะลาดินเนอร์ที่เราจัดล่าสุดก็แป๊กไปเยอะเลยขาดทีมงานเยอะอ่ะ บวกกับเราเตรียมงานไม่ดีแย่เลยอ่ะ แต่เราดีใจน่ะทุกคนให้กำลังใจเราว่าเริ่มต้นได้แค่นี้ก็โอเคแล้ว ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนจริง อยากบอกน้องๆเพื่อนๆพี่ๆที่ไม่ได้มาอ่ะว่าเจอกันงานครั้งหน้ามาให้ได้น่ะครับ รักทุกคนเสมอครับ 10月11日 ซวยเลยข้าพเจ้าเล่นไม่เป็นของเก่าที่เขียนไว้หายไปเลยอ่ะ แซดเลยข้าพเจ้า เป็นไงกันบ้างน่ะเพื่อนๆน้องๆทุกคน ช่วงนี้งานเยอะมาก นอนออฟฟิศบ่อยเลย เมื่อวานก่อนก็ไปมหกรรมหนังสือมาด้วย แต่ไปประชุมด้วยน่ะ ดุเดือดมากเลย ช่วงนี้ปวดหัวตอนเย็นบ่อยมากเลยไม่รู้เป็นไร สงสัยเอเลี่ยนจะออกหัวแน่เลย ช่วงนี้ก็ยังกินเจอยู่เหมือนเดิมแต่ไม่น่าเบื่อน่ะปีนี้ของกินเยอะไม่ซ้ำเลย 9月25日 แด่ชีวิตที่เป็นอื่นแด่ค่ำคืนแห่งชีวิตเราแต่เหมือนไม่ใช่ของเรา หากใครบางคนได้ลองสัมผัสกับชีวิตหลังการเรียนแล้วจะรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่สวยหรูเสมอไป มันตรงกันข้ามกับในหนังที่บอกว่า พลังอันน้อยนิดมากับภาระกิจอันยิ่งใหญ่ เราจะได้วัดความสามารถในการอยู่บนโลกนี้ ว่าใครจะทำชีวิตให้เป็นไปได้อย่างที่ใจต้องการโดยที่ไม่ได้เหยียบย่ำไปบนชีวิตที่ใครบางคนก็ต้องการเหมือนเรา อย่าให้ใครคนหนึ่งต้องมีชีวิตที่เป็นของคนอื่นโดยคนอื่นเป็นเจ้าของกันอีกเลย |
|
|