JILY's profileOho_JillyPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
Oho_JillyNovember 16 ความสุขเล็กๆที่ต้องย้อนดูผมเข้าใจความสุขจากสิ่งเล็กๆ ก็วันนี้ครับ คือผมนั่งแท๊กซี่กับเพื่อน
กลับจากร้านอาหาร แถวสุทธิสาร-วิภาวดีเพื่อไปรอเพื่อนมารับ
ไปเที่ยวต่อ และผมก็อยากเจอไม่ได้เพื่อนคนนี้ ไม่ได้เจอนานแล้ว
พอขึ้นไปก็ถามพี่เขาไปถูกไหม หอผม ส่วนใหญ่แท๊กซี่แถวนั้นรู้จัก
เขาก็บอกผมว่าไม่รู้จักครับผมก็บอกไม่เป็นไรครับ เพื่อนผมก็ถาม
ว่าพี่รู้จักที่เที่ยวไหนน่าสนใจ ฆ่าเวลารอเพื่อนอีกคนมาแท๊กซี่ก็บอก
ไม่รู้จักครับ ผมก็บอกไม่เป็นไร ก็ถามเขาว่าเพิ่งขับเหรอ
เขาก็บอกขับมานานแล้ว แล้วเขาก็เล่าต่อให้เราฟังว่า ปกติขับ
ช่วงกะกลางวันตลอด เพิ่งมาขับช่วงกลางคืนเขาก็บอกปกติสามทุ่ม
ก็เข้าบ้านแล้ว ตื่นเช้าๆมาขับตอนเช้ามืดอีกที
ผมก็แปลกใจจึงถามว่าแล้วทำไมวันนี้ถึงเริ่มมาขับกลางคืนล่ะครับ
เขาก้มหน้าตอบผม น้ำเสียงอายๆเขินๆว่า พรุ่งนี้ลูกชายเขาร้อง
อยากกิน KFC เขาเลยต้องมาหาเงิน ไม่งั้นลูกชายคงงอแงแน่ๆ
อึ้งเลยครับผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ ผมไม่เคยรู้สึกว่าของอย่าง
KFC จะมีค่ากับใครถึงเพียงนี้ผมนั่งคิดถึงตัวเองว่าปกติของ KFC
กับผมเดี๋ยวนี้หาง่ายในชีวิตมากไม่มีราคาอะไร เป็นตัวเลือกท้ายๆๆ
ถ้าไม่มีอะไรกิน ผมมักเลือกกินของดีๆๆ โดยไม่ได้สนใจเรื่องราคา
เท่าไหร่ในปัจจุบัน ผมคิดถึงเมื่อก่อนนี้ผมเองอยากกินอะไรนี่
ต้องรอสิ้นเดือนเพื่อเงินในครอบครัวจะได้มีเพียงพอเพื่อชำระกับ
ความต้องการได้เมื่อก่อนผมเรียนรู้ถึงความสุขจากการรอคอย
ความอดทน และการยับยั้งห้ามใจแต่ปัจจุบันมันหายไปไหนไม่รู้เลย
มีหลายอย่างรวมถึงเรื่องอื่นๆในชีวิต ผมไม่ได้มีสติยั้งคิด
ในการจะหาความสุข และไม่ค่อยอดทนอะไรเอาเสียเลย
เช่นผมนั่งแท๊กซี่บ่อยมากด้วยรอรถนานหน่อยก็ไม่ได้ ทั้งที่
เมื่อก่อนไปเที่ยวกลางคืนด้วยซ้ำก็ยังกลับรถเมล์ รอรถเมล์เป็น
ชั่วโมงก็ยังได้ แต่เดี๋ยวนี้สิบห้านาทีก็แท๊กซี่แล้วว ผมนี่ช่าง
ไม่มีความอดทน ความสุขของผมสมัยก่อนหายไปไหน
ตัวตนในอดีตหายไป ผมรู้สึกแย่กับตัวเองมาก
ผมอยากขอบคุณพี่คนขับแท๊กซี่ ที่ทำให้ผมได้ทบทวนตัวเอง
อีกครั้ง ให้มีสติ ใช้ความคิด อดทนรอกับบางสิ่ง
ยับยั้งชั่งใจเพื่อในสิ่งที่เป็นประโยชน์
และผมก็ยังอิจฉาเด็กคนนั้นจริงๆ ที่มีคุณพ่อที่น่ารักมากๆ ขนาดนี้ September 07 การกลับมาจาก...บางสิ่งไม่ได้เขียนแสนนาน อยากเขียนทีไรก็ไม่ได้เขียน ไม่มีเวลา(บริหารเวลาไม่ดีมากกว่า) แต่วันนี้แรงดีผลักตัวเองได้ เมื่อวานผมไปซ่อมคอมให้ที่บ้านญาติ ซึ่งก็เย็นมากล่ะ ซ่อมเสร็จก็ดึกล่ะ สามทุ่มได้ ก็เดินออกมาจนหน้าปากซอย แถวสะพานพระราม 7
พบว่าตัวเองเบื่อๆเหงาๆมากมาย ก็เลยลองโทรหาเพื่อนๆดู และได้พบอีกว่า ไม่มีใครออกมากับเราเลย ด้วยบางคนอยากนอน บางคนอยู่ไกล บางคนป่วย สรุปไม่มาหมดเลย ผมก็ตัดสินใจไปแล้วว่าต้องไปนั่งชิลด์ที่ใดสักที่หนึ่งให้ได้ ไม่มีใครไปก็ไม่เป็นไร ไปคนเดียวได้อยู่แล้นซ์
คิดไปคิดมาเลยตัดสินใจว่าจะไป ดูหนังก็ได้ เลยไปดูที่เมเจอร์ ปิ่นเกล้า ไปซื้อตั๋วเลย คิดว่าจะไม่เจอใคร ดันเจออีก เจอรุ่นพี่มากับแฟน(DEK PLUSอยากรู้โทรมาถาม) ซึ่งก็ทำให้เราอิจฉา แต่การมาคนเดียว โดยไม่ได้ต้องตามใจใครก็ดีน่ะ ช่างมันโสดอ่ะมีไรไหม หุหุ ไปดูหนังเรื่อง MADE of HONOR สังเกตเห็นว่าใครๆ ก็ดูกันเป็นคู่เรื่องนี้ อ้าวเซ็ง โสดเว้ย มีไรไหม เรื่องนี้ผมตัดสินใจว่าระหว่างบุญชู กับ เรื่องนี้ดูเรื่องไหนดี แต่ดันอยากดูเรื่องนี้มากกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้ชายคนหนึ่งแอบชอบเพื่อนสาวมาเป็น สิบปี แต่ไม่เคยบอก และไม่กล้าบอก รวมทั้งไม่รู้ใจตัวเอง จนวันหนึ่งเพิ่งรู้ว่า ขาดเขาไม่ได้ เลยทำทุกวิถีทางให้ได้เขากลับคืนมา เรื่องเป็นอย่างไรต้องไปดูเองครับ แต่ผมว่าผมไม่เสียดายเงินที่ดูเรื่องนี้
ทำให้ผมรู้ว่าการที่บางสิ่งอยู่ใกล้ๆ เรา เราไม่เคยสนใจ และปล่อยปะละเลย ไม่ใส่ใจจนวันนึงต้องเสียใจ เรื่องนี้มีคำพูดที่เราเคยได้ยินว่า ความรักคือการปล่อยให้ใครคนนึงไปมีความสุข ก็จริง แต่บางทีเป็นข้ออ้างของคนที่ไม่เคยพยายาม หรือกลัวที่จะบอกว่าเรารักใคร จนวันนึงรู้ตัวก็สาย และได้แต่เก็บไว้ในใจ และเสียใจตลอดเวลา(เหมือนเคยเป็นเลยว่ะ)
และอีกเรื่องที่ตอกย้ำได้มากเลยคือ ผมอยากมีแฟน ห้าห้า แม้บางทีเราต้องเสียเวลาเพื่อดูแลใครบ้าง แต่เราก็มีความสุขที่ได้ทำสิ่งนั้น มันมีแรงผลักให้เราทำในสิ่งที่ไม่กล้าจะทำให้ ก้าวไปข้างหน้าได้โดยมุ่งมั่น อยากมีบ้างเนอะ บ่นทำไมเนี่ย หาเซ่ะ
อยากเล่าๆ เคยคิดจะเขียนบทหนังเรื่องนึง เนื้อเรื่องคือผู้ชายโสดคนนึงที่เขียนDiary ถึงสิ่งที่เขาจะทำให้กับแฟนในแต่ละวัน เล่าเป็นเหตุการณ์แห่งความรัก ของเขากับหญิงสาวในฝันคนนึงในจินตนาการ ไม่มีตัวตนอยู่ ทุกสิ่งที่เขียนลงไปในแต่ละวันมาจากจินตนาการเขาทั้งสิ้น จนเกิดเหตุการณ์ๆนึง เมื่อเขาเขียนได้ครบปี เขาได้พบเหตุการณ์ในสิ่งที่เขาบันทึกลงไปทุกอย่าง ซึ่งทุกสิ่งเกิดเหมือนกับที่เขาเขียนลงไป แต่มันเพียงเกิดขึ้นกับชายอีกคนนึง ที่ไม่ใช่เขาและเขาก็พบว่า เขาอยากเป็นคนๆนั้นบ้าง และเขาหลงรักสาวคนนั้นที่รักกับชายอีกคนที่เหมือนกับที่เขาเขียนไว้ เขาพยายามจะ แข่งขันให้ได้ความรักมาที่ตัวเอง ซึ่งสุดท้ายเขาก็ได้รู้ว่าความรักต้องปล่อยไปให้ใครอีกคนมีความสุข ถ้าเขาไม่ได้รัก(ต้องจ้างดาราเกาหลีไหมเนี่ย) สุดท้ายผู้ชายเป็นลูคีเมียตาย ก่อนตายผู้หญิงจะให้ผู้ชายขี่หลัง (อันนี้ไม่ใช่ล่ะ ล้อเลียนเขา)
กลับมาพอดูหนังจบก็ยังอยากไปต่อเลยไปเดินเล่นแถวข้าวสารคนเดียว ก็ปล่อยอารมณ์ดีน่ะ ได้คิดได้เห็นอะไรแปลกๆบ้าง ชีวิตของคนอื่นทีแปลกๆไป แล้วกลับมาดูชีวิตของเราว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง ก็ช่วยทำให้เราได้เตือน และตอกย้ำตัวเองมากมาย แล้วก็เป็นอันต้องกลับบ้าน เพราะดึกอื่นมากมาย ผมว่าบางทีคนเราก็ต้องลองมอง หรือไปเจออะไรใหม่ๆให้กับชีวิตตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าไปหาแฟนใหม่น่ะ แต่เป็นการมองไปก่อนว่าเราเห็นอะไรจากสิ่งใหม่ ตัวเราธรรมชาติของเราเอง อยู่ที่ไหน เราต้องอยู่ให้ได้กับธรรมชาติของเรา ให้ทันธรรมชาติความเป็นตัวเราให้ทัน อย่าขึ้นกับธรรมชาติของคนอื่นมาก ซึ่งหมายความว่า ธรรมชาติของเราเองก็ต้องอยู่อย่างสมดุลกับธรรมชาติของคนอื่นด้วยน่ะครับ เวิ่นเว้ออีกล่ะ ทนๆอ่านกันแล้วกัน December 25 นี่มันอะไรผมเพิ่งกลับมาจากจังหวัดกาญจนบุรี ถามว่ามีความสุขไหมจากการไปเที่ยวครั้งนี้ มากๆครับ กลับไปชาร์จพลังด้วย
แต่หลังกลับมาผมเจออะไรบางอย่างทำให้ผม ไม่ชอบอย่างแรง ซึ่งหมายความว่า ผมจะไม่เล่าเรื่องสนุกวันนี้แน่ๆ
การที่คนเราจะอยู่ร่วมกัน ผมว่าตัวผมเองไม่ใช่เทพ มีเรื่องที่ทำแล้วต้องผิดพลาดแน่นอน และอาจต้องปรับปรุง
ในการอยู่ร่วมกัน ผมว่าเราควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน วิธีง่ายๆที่ทำได้คือการบอกว่าเราเห็นว่าเขาทำผิดอะไร
ควรปรับปรุงอะไร ซึ่งเป็นวิธีี่ง่ายที่สุดในการอยู่ร่วมกันอย่างวัฒนา ผมว่าเราเองก็คงไม่รู้ได้ตลอดหรอกครับ
ว่าเราทำผิดอะไร คนรอบข้างเราคงจะช่วยกันเองได้มาก หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ผมหวังว่าความจริงใจ
ที่เรามีให้กับทุกคนจะได้รับกลับมา ด้วยวิธีการง่ายที่เราพึงทำกันได้ คือตอบได้ง่ายๆสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน
ผมไม่ได้รับวิธีการปฏิบัติง่ายๆนี้แน่ แย่ครับแย่ ผมเลยแอบเบื่อแล้วมาเล่าให้กันฟังครับ November 29 อย่าหนีความรู้สึกไม่ได้มาเขียนตั้งนาน เขียนที่ก็เพราะไม่รู้จะพูดกับใคร แย่เนอะ ช่วงนี้พอรู้สึกอะไรก็เก็บไว้ ไม่ยอมพูดมันออกมา เก็บเข้าไป เก็บเข้าไป
ซึ่งมันแย่ตรงที่เรายิ่งเก็บเราก็กดดัน เบื่อหน่ายกับความรู้สึก หนีความรู้สึกทีเกิดขึ้น และหลงลืมกับความรู้สึกของคนอื่น
ถามว่าทำไมต้องเก็บ บางทีมันเป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไป เพราะการที่เรา Sensitive มากเกินไปก็ไม่ดี
ผมจะจริงใจกับความรู้สึก และจะไม่เก็บถ้าไม่จำเป็น เคร่งครัดหน่อย สู้ๆ
September 10 เกิดมาเพิ่งเคยเจอ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เรานัดเลี้ยงกับเพื่อนสมัยอนุบาล ไม่ได้เจอกันมานานมาก บางคน 11 ปีแล้วที่ไม่เคยได้เห็นกัน
แต่ก็แอบมีหลายคนที่ไม่ได้มา อยากเจอตั้งหลายคน ไม่รุ้เป็นไงบ้าง ประธานรุ่นบอกเซ็งไม่ประสบความสำเร็จคนมาน้อยไม่ถึงครึ่ง
แต่เราก็ว่าที่มาก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีน่ะ นัดกัน 6โมงเย็นเพราะกลัวพวกผู้หญิงจะกลับบ้านลำบาก แต่พระเจ้าผู้ชายมากันเกือบครบ
แต่ผุ้หญิงครับมากัน ทุ่มครึ่ง ต่อไปจะนัดดึกล่ะ ผุ้หญิงสมัยนี้
วันนี้เราแอบดีใจมากเราจะได้เจอคนแรกที่เราแอบชอบด้วย วันนี้เธอมากับแฟนด้วย 555 เราก็กะแล้วคนน่ารักอย่างเขา
ไม่น่าจะพลาดที่จะมีแฟน เราเห็นเขาแล้วก็แอบเขินนิดหน่อย ไม่เคยคุยกันเลย เขาก็ชวนคุยด้วย เลยตอบแบบอ้ำๆอึ้งนิดนึง
เขาสวยกว่าแต่ก่อนอีกเพื่อนๆบอกมี 10คะแนนความสวยให้ 8.5เลยทีเดียว เราให้ 9 เลย
นั่งกินข้าวไปคุยกันไป กินเหล้าด้วย กินจนเหล้าหมดก็เวลาล่วงไปถึง 5ทุ่ม มีเพื่อนบอกให้ไปเที่ยวต่อร้านรุ่นพี่มัน
บอกเป็นร้านHipHop อยุ่แถวจรัญ ชื่อร้าน ปาปา เพื่อนบอกรุ่นพี่บอกว่าสาวสวยมากๆๆที่นั่น พวกผู้ชายที่นั่งฟังอยู่ไม่ลังเล
เรียก Taxiกันไปที่ร้านเป้าหมายทีเดียว ไปถึงหน้าร้านหรูดูดีมาก เข้าไปเห็นสาวสวยจริงๆว่ะ ได้ยินเสียงเพลงแว่วๆว่า
"ริมฝั่งน้ำพร่ำเพ้อละเมอครวญ ชวนชื่นชวน..." หันหน้ามาพร้อมกันแล้วพูดว่า ผับลีลาศ พระเจ้า เดินขำออกจากร้านแทบไม่ทัน
คนในร้านก็มองโดยเฉพาะเราสังเกตุก่อนออกจากร้าน มีแต่ลุงๆที่มาเที่ยวกัน แต่เขาเต้นลีลาศกันจริงๆจัง และท่าทางสนุกมากๆ
แปลกดีแฮะ เกิดมาเพิ่งเคยเจอ 555 ไว้ใครอยากไปบอกจะพาไป |
|
|||||
|
|